เด็ก ความฝัน จินตนาการ (1)

นั่งคิดเพลินๆ นับอายุด้วยนิ้ววนไปมาหลายรอบ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองยังเด็ก โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หรือยังเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่อยากแก่กันแน่ แต่ขออย่างหนึ่งค่ะ ไม่อยากเป็นเฒ่าทารก เมื่อโตขึ้นร่างกายก็โตขึ้น แต่ไม่รู้ว่าสมองโตขึ้นตามไปด้วยหรือเปล่า ถ้าโตเพราะเก็บความทรงจำ บทเรียนชีวิตตามระยะเวลาที่เราดำเนินผ่านมาก็ยินยอม แต่ถ้าเป็นความเครียดสั่งสมขอไม่เก็บ ส่วนความฝันจินตนาการแบบเด็กๆ ขอมีตลอดไป แม้หน้าจะเหี่ยวจนโบท็อกซ์เอาไม่อยู่แล้วก็ตาม

ลองสังเกตดูก็เห็นว่าเมื่อโตขึ้นความต้องการก็ใหญ่ขึ้น ความสุขเริ่มหายากเข้าไปทุกที จากขนมซองละไม่กี่สตางค์ที่ทำให้หน้าบานและต้องวิ่งปรี่เข้าร้านขายของชำประจำ ตอนนี้ขนมซองเล็กกินเท่าไรก็ไม่อิ่มท้อง ต้องเป็นอาหารจานโตจานหรูในห้องอาหารแสนพิเศษ จากการท่องเที่ยวแค่ในท้องไร่ท้องนาแถวบ้าน กลับต้องนั่งรถ นั่งเรือ นั่งเครื่องบินไปให้ไกลแสนไกลเพื่อเติมเต็มหัวใจ หรือถ้าคิดอีกแง่หนึ่งคือเรากำลังผจญภัยในโลกใบเดิมในร่างเดิมแต่ตัวโตขึ้น ทุกๆ อย่างก็เลยใหญ่โตห่างไกลขึ้นตามไปด้วย

กว่าจะโตเท่านี้บนหนทางที่ผ่านมามีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราจำต้องเปลี่ยนหรือทำหล่นหายไปบ้างโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว มาคิดอีกทีเจ้าสมุดนิทานฝึกอ่านก็ค่อยๆ กลายร่างทีละเล็กทีละน้อยเป็นตำราเล่มหนาขึ้นเรื่อยๆ สมุดระบายสีกลายเป็นจอคอมพิวเตอร์สารพัดแบบทั้งจอแบนจอกลม หนังยางที่เล่นหลังเลิกเรียนเหลือเป็นเจ้าเชือกหรือกฎอะไรบางอย่างที่ครอบกายมัดใจเราโดยที่มองไม่เห็น รอยยิ้มสดใสเปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งตึง เพราะคิดว่าเป็นการสร้างความน่าเชื่อถือทางหนึ่ง อย่าเพิ่งตกใจเพราะนี่แค่สิ่งของ ถ้ามองไปมากกว่านั้นครอบครัว คุณครู เพื่อนเล่น ความสนุกสนานและใจเรา ฝันเราอีกล่ะ เราทำหล่นหายและละทิ้งมันไป เพื่อการเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์ในแบบที่สังคมคาดหวังหรือเปล่า เราคนหนึ่งที่ไม่อยากเป็นแบบนั้น ใครจะว่าอย่างไรเราก็ขอจัดสรรความเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่แบบนี้ให้สมดุล เก็บเกี่ยวความฝันใช้จินตนาการแบบนี้เพื่อโลกใบน้อยของเราจะได้ไม่ตึงเครียด มีแต่ความปรารถนาที่เกรี้ยวกราดและเจ็บปวด ขอทิ้งวางความซ้ำซากของชีวิตประจำวันเข้างานเช้าออกงานเย็น สแกนนิ้ว ตอกบัตร ทำงานๆ ทานข้าว กลับบ้านแล้วนอนซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็นเด็กรั้นๆ บ้าบิ่นให้ใจเป็นอิสระ พักส่วนลึกในใจและดึงโลกเยาว์วัยที่ซ่อนตัวอยู่ให้ออกมากระโดดโลดเต้นบ้าง